İlk defa mutluluğum dökülüyor yüreğimden.
İlk defa kalemimde mutlu bir aşk var.
Belki de ilk defa bu kadar küçüğüm.
İlk defa koparılmadı çiçeğim.

Sulandı, büyütüldü.
Sevgi…
Güven…
Sadakat ile.

İlk defa yüz çevrilmedi içimdeki çocuğa.
İlk defa korkmadan yaşıyorum.

Her bir kötü bakış küstürür çocuğu.
Küstükçe büyüyor çocuk.
Kırılmayı öğreniyor.
Olgunluk kazandırıyor zaman.
Ne yazık ki çocuk kalmadan,
O eşsiz neşe kaybediyor değerini.
Büyük bir çocuk oluyor insan.
Olgun ve mutlu.

Ben ilk defa seviliyorum.

Aşk mı bu?
Dostluk mu?
Ya da sadece hayatı paylaşmak mı?
Artık neyse…

Biliyorum ki baharıma kelebekler getiren,
Çiçeklerimin zarifliğini koruyan,
Toprağımı sulayan sensin.

Biliyorum güneşimi bu bahçeye getiren sensin.

Yüreğime güneş olan…