Kambur Kalp

Kendi üstüme basarak yükseliyorum, bi ritmin alçalıp yükselmesi gibi..
Kambur şeklinde kalbim.
Arada bi nefesimi yokluyorum yaşıyor muyum diye. Insan hiç korkarmı kendinden? Insanlar anlatıyorlar aşkı ben sizi anlatıyorum içime. İçimde çoğalıyorsunuz bayım. Göz kapaklarımda birtürlü gelmeyen gemisiniz..
Ismail abi gibi, zeki müren söylüyorum. Siz hiç gelmediniz. Mutlu sonlar beni hiç karşılamadı bayım. Hani aşklar hep acıtır ya, hani son bakışlar vardır filmlerde, hep o sonlarda gerçek ortaya çıkar ya, sonra “yıllar sonra” yazar.. işte şimdi aynısına ihtiyacım var. Zaman ayaklarını çarptıkça boğuluyorum sanki. Bulmuştum cevapları, dalıyorum ama yüzemiyorum.. Yelkovanımın bayım, açın yollarını.. Zamanın önüne geçemiyorum. Gelin tutun ellerimden yeniden çözülelim.. Serzenişim yok, telaşlarınızla doldurduğunuz sırtımın ne ilk ne de son yüküdür acımasızlığınız. Siz ki beni susturabilirsiniz anca dertleri aynalarda aradığınız ferahtan anlayabilseniz, anlayabilsek aşkı sual olunmaz dünyanın dönüveren yüzlerinden kurtulabilsek, tamda bu yüzden sizinle bir küçük yer bahislerinde dövüştürülen kanlı horozlar gibiyiz. İşte kendinizle mücadele ettiğiniz savaşın mağlubu yine ben oluyorum,
Kalbimizde bi kamburum bayım.

Gönderen:Hilal Kaya

Paylaş
Önceki İçerikKARANLIK
Sonraki İçerikMülteci

CEVAP VER